وبلاگ لیماک ...

پخش موسیقی در شبکه اختصاصی موسیقی تلویزیون ایران بی حرمتی به چه افراد و یا گروه خاصی محسوب می شود؟ جای یک شبکه اختصاصی برای موسیقی آنچنان خالیست که حتی بعضی از افراد مذهبی هم در خانه هاشان برای شنیدن موسیقی روز از ماهواره های غربی تغذیه می شوند.تاسیس و راه اندازی یک شبکه مستقل موسیقی ایرانی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی و جدا از سایر شبکه های فعال در سازمان لطمعه ای به ساحت عزیزان از دست رفته و خانواده هایی که تمایل به شنیدن موسیقی ندارند نخواهد زد و بی حرمتی به حریم مقدس خانواده های شهدای عزیزمان نخواهد شد هر جند موسیقی نوعی نوازش و تعلیم روح و روان است و در کالبد و ماهیت اصلی اش بی حرمتی معنی ندارد.

با تقاضا و نیاز روز افزون مردم به موسیقی روز ایران و دنیا هجوم تاسیس کنندگان شبکه های پخش موسیقی از طریق ماهواره های بیگانه غربی رو به فزونی است. شاید گرفتن امتیاز و راه اندازی یک شبکه تلویزیونی ماهواره ای به چند ساعتی بیشتر طول نکشد اما محتوای آن از کجا تامین می شود؟(هر کسی که یه آهنگ خونده واسش سرطانی پخش می کنیم کارش بگیره…) دست چه کسانی در کار است؟(کافرین و ملحدینی که از خدا و جهنم غافلند…) این شبکه ها را چه کسانی هدایت می کنند؟(دست های پنهان بیگانگان + دشمن زبون نفهم + یه مشت گاو چرون غربی …) رقابت و مقایسه در معیار سازنده و متعالی کجاست؟(در تلویزیون دولتی یا همان رسانه ملی شبکه اختصاصی موسیقی ایرانی نداریم، جاش نوحه پخش می کنیم ثوابش بیشتره …)
دولت ایران طی سالهای گذشته هیچ اقدامی برای بهبودی وضعیت پخش و تبلیغات آثار صوتی و تصویری موسیقی ایران انجام نداده است. راستی هنرمندان موسیقی در ایران چگونه بدون حمایت ارگان های دولتی به مردم ایران و دنیا معرفی می شوند؟ …

و اما موسیقی آرش را تمامی شنوندگان موسیقی در جهان شنیدند و جهانی شد، بعضی از بهترین هنرمندان موسیقی ایرانی را نشناختند و مردند. ابوالحسن صبا (موسیقیدان و نوازنده ایرانی) از بتهون (آهنگساز اتریشی) بیشتر ساخته و پرداخته آثار موسیقی و آهنگسازی دارد اما بسیاری از مردم در ایران ” صبا استاد مسلم موسیقی ایرانی ” را نمی شناسند و معنا و مفهوم قطعه زیبای ” زرد ملیجه “  را نمی دانند اما غربی ها فرهنگشان را با آهنگ ” فور الیزه ” اثر بتهون در غالب یک اسباب بازی ساده به بچه های ما می فروشند. (مبارزه با تهاجم فرهنگی)
و ادامه دارد ...

مدرسه موسیقی و موسیقی در مدارس ایران نیمه حرام است. موسیقی چه هنری است که حتی در مدارس ایران به یادگیری نام هفت نت آن هم اشاره ای نمی کنند، اگر موسیقی در مدرسه حرام است مرکز موسیقی صدا و سیما، هنرستان موسیقی و دانشگاه موسیقی که هست، پس موسیقی در مدرسه حرام نیست حال اگر کودکی در مقطع ابتدایی استعداد موسیقی اش را به خانواده اش بشناساند معلم راهنمای او در مدرسه از موسیقی چیزی نمی داند که راهنمای وی باشد و یا خانواده کودک حتی نمی دانند به غیر از ارگ و سنتور سازهای خوش صدای دیگری هم هستند که می توان آنها را هم آموخت. هورن هست ! ابوا هست ! فاگوت هست! … در واقع حتی نمی دانند ساز فاگوت چه شکلی و یا اصلا سازی به این نام هست!!! …

در هنرستان موسیقی ایران هم حتی راهنمایی مشوقانه برای یادگیری انواع سازهای دیگر ارکستر مثل تیمپانی، کنترباس، توبا و … صورت نمی گیرد همه هنرجویان موسیقی می خواهند پیانو، ویلنسل و ویولون یاد بگیرند پس سازهای آلتو و باس بادی مثل ساکسیفون و ترومپت باس را چه کسانی در ارکستر بنوازند؟… هر چند در کارگاه موسیقی هنرستان چنین سازهایی را هم ندیدم. اگر تلویزیون ایران و دیگر رسانه های موثر سمعی و بصری در جهت رشد و ترغیب افکار عمومی این مهم را بر عهده نگیرند به مرور و با گذشت حدود ۳۰ سال دیگر کمتر کسی می داند آن آقایی که جلوی ارکستر موسیقی می ایستد که یه چوب هم به دست دارد چه کاره است؟ ازم پرسیدن اون آقا مبسر کلاس موسیقیه کسی شلوغ نکنه؟ آخه هی دم به دقیقه اون چوب و با عصبانیت به بقیه نشون میده؟!!

هنر موسیقی پاپ مجوز نمی خواهد حمایت عادلانه بس می نماید در کنار مجمعی متخصص…

هنر موسیقی پاپ نه صرفا صد در صد اما برای تامین نیاز حس شنیداری و گرایش موسیقایی مردم تولید می شود و پر دغدغه تر از هر هنر دیگر است و داوران بسیاری دارد که آن را به چالش می کشند. موسیقی پاپ مجاز در ایران آنچنان در بند باید ها و نباید ها و اما و اگرها احاطه شده که با این روند دیگر جایی برای قضاوت مردمی باقی نمی گذارد. در واقع و ناباورانه موسیقی پاپی که به دست مردم می رسد هنر نیست یک دستاورد دست کاری شده با چندین نظر غیر هنری است.

هنر یعنی خلقت نوآورانه ای که اثری همسان ندارد چگونه می شود ماهیت چیزی که تاکنون بین ما نبوده با نا آگاهی عوامانه آن را سلاخی کرد. هنرمند را تایید میکنند هنرش را نمی خواهند، از هنرش استفاده می کنند هنرمندش را نمی خواهند.

جای این همه بدبینی باید ساختار کلی جراحی هنری را کنار گذاشت، هنر موسیقی پاپ مجوز نمی خواهد حمایت عادلانه بس می نماید در کنار مجمعی متخصص از علوم موسیقی که آن را فقط از لحاظ بار فنی هنر موسیقی نمره گذاری کنند. ایرانی خود از فرهنگ ناب چند هزار ساله اش بی بهره نیستند الباقی را می دانند. آنچه که خواندید فقط حرف دل لیماک نیست حقیر به نمایندگی خیل کثیری از هنرمندان موسیقی پاپ نوشتم که سکوتشان درد آورد است، نگاهشان شکایت میکند، اما قلبشان هنوز برای هنر موسیقی پاپ می تپد.