دفتر موسیقی لیماک در راستای تولید آثار فاخر موسیقی پاپ ایرانی از شعرا و موسیقیدانان حرفه ای و فعال عرصه موسیقی پاپ فارسی برای معرفی و شناساندن بهتر آثار هنرمندان به متقاضیان موسیقی پاپ ایرانی طبق شرایط مندرج شده در دفتر موسیقی لیماک و ارسال فرم همکاری دعوت به همکاری می کند. جهت کسب اطلاعات بیشتر از نحوه همکاری, به آدرس  دفتر موسیقی لیماک مراجعه نمایید

پرویز مشکاتیان، فرامرز پایور، شهریار فریوسفی و فرمان بهبود جمعی از اهالی موسیقی بودند که در خاک آرمیدند.

سال ۸۸ با فوت استاد محمدحسین کیانی، شاهنامه‌خوان شاخص و پیشکسوت منطقه‌ قشقایی در ۱۰۸ سالگی آغاز شد. خرداد ماه قادر عبداله‌زاده معروف به «قال مه‌ره» از نوازندگان چیره‌دست کردستان از دنیا رفت.

اوایل تابستان درگذشت شهریار فریوسفی، نوازنده‌‌ تار و سه‌تار، جامعه‌ هنری کشور را داغدار کرد. او متولد ۱۳۳۵بود و در طول زندگی هنری‌اش نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، هوشنگ ظریف و جلیل شهناز درس آموخته بود.

مرداد ماه سال گذشته محمدرضا کاکاوندی یکی از اعضای کانون سازندگان ساز در سانحه‌ هوایی هواپیمایی کاسپین جان باخت. کاکاوندی سازنده‌ ساز کمانچه بود که در سال ۱۳۸۲ در هجدهمین جشنواره‌ موسیقی فجر در بین نوازندگان و سازندگان کمانچه، ساز خود را به عنوان یک کمانچه‌ برگزیده مطرح کرد و لوح افتخار را به خود اختصاص داد.

در همان ایام حسن یوسف‌زمانی آهنگ‌ساز برجسته که حدود ۱۲ سال پیش به کانادا عزیمت کرده بود نیز از دنیا رفت.

سیدغلامرضا دبیری، نوازنده ترومبون و پیانو و فرخ حدادی، نوازنده تار هم از دیگر موزیسین‌های کشورمان بودند که شهریور ماه ۸۸ دار فانی را وداع گفتند.

اما اهالی موسیقی و موسیقی‌دوستان تابستان را در حالی بدرود گفتند که  دیگر پرویز مشکاتیان نوازنده‌ مطرح سنتور جامعه‌ هنری را بهت‌زده کرد. او که به قول محمدرضا شجریان اندیشه خیام را الگوی خود قرار داده بود، یکی از نوابغ موسیقی ایران به شمار می‌آمد و به گواه بسیاری از استادان موسیقی، تحولی بزرگ در سنتورنوازی کشورمان ایجاد کرده بود.

یک ماه بعد یعنی چهاردهم مهر ماه مصطفی گرگین‌زاده موسیقی‌دان پیشکسوت در تهران از دنیا رفت. او که در سال ۱۳۰۱ در یکی از محله‌های قدیمی تهران به دنیا آمده بود، آموزش‌موسیقی را در «مدرسه‌ موزیک نظام» نزد استادانی چون «غلام‌حسین مین‌باشیان»، «سروان داود نجمی» و «ایروانی اعظم» شروع کرد.

دست اجل آذر ماه هم سایه یکی دیگر از استادان به نام را از سر موسیقی سنتی ایران کم کرد. فرامرز پایور آهنگ‌ساز و نوازنده‌ برجسته سنتور ایرانی در سن ۷۷ سالگی در حالی از دنیا رفت که اهالی موسیقی هنوز داغدار از دست رفتن مشکاتیان بودند.

گردآوری، تنظیم و ارائه‌ آثار هنرمندان قدیمی موسیقی ایران مانند: «درویش‌خان»، «عارف قزوینی»، «مرتضی‌نی‌داوود»، «عبداله دوامی» و «علی‌اکبر شیدا» یکی از فعالیت‌های ماندگار این هنرمند بود.

شیخ‌محمد بیابان‌گرد، نوازنده قدیمی موسیقی مقامی خراسان شمالی هم آذر ماه ۸۸ از دنیا رفت. او از زمان کودکی هنر نواختن موسیقی مقامی را از پدرش آموخت و در نواختن بیشتر سازها مثل سورنا، دهل، کمانچه، دوتار و به‌خصوص «قوشمه» مهارت داشت.

گویی قرار نبود حکایت از دست رفتن هنرمندان موسیقی ایران به این زودی‌ها به پایان برسد. اواخر دی ماه سیمین آقا رضی نوازنده‌ پیشکسوت ساز قانون پس از یک دوره بیماری درگذشت. این هنرمند متولد سال ۱۳۱۷ بود و سهم به‌سزایی در نشر و گسترش این ساز مهجور داشت. او با ارکسترهای مختلف از جمله ارکستر مرحوم خالقی همکاری داشت و در تهیه‌ آلبوم‌های متعدد با صدای خوانندگان مختلفی همکاری کرده بود. یکی از آخرین کارهای آقارضی همکاری در ساخت موسیقی فیلم روز واقعه اثر مجید انتظامی بود.

بهمن ماه علی‌اکبر مهدی‌پور دهکردی نوازنده‌ برجسته‌ سرنا از دنیا رفت. او که خاطرات بسیاری از موسیقی نوروز برای بسیاری از خانواده‌های ایرانی به یادگار گذاشته بود، در سال ۱۳۱۴ در خانواده‌ای از ایل بختیاری به دنیا آمد و نواختن سرنا، کرنا و کمانچه را در میان خانواده خود فراگرفت. سرنا نوازی این هنرمند در تیتراژ سریال «روزی روزگاری» به آهنگسازی فرهاد فخرالدینی و کارگردانی امرالله احمدجو از دیگر آثار به یادماندنی اوست.

توفان مرگ حتی اسفند ماه هم ادامه داشت. ملا کمال‌خان هوت، خواننده و موسیقی‌شناس بزرگ سیستان‌وبلوچستان؛ تهمورث کشکولی، خواننده‌ برجسته موسیقی محلی قشقایی؛ فرمان بهبود نوازنده و مدرس پیشکسوت پیانو؛ استاد حسان اگزار چنانی‌زاده، نوازنده‌ چیره‌دست و حماسه‌خوان پرآوازه که دو روز پس از نواختن در بیست‌وپنجمین جشنواره‌ موسیقی فجر درگذشت و بالاخره حجت‌الله البرزی، عضو پیوسته‌ کانون نوازندگان سنتی خانه‌ موسیقی و نوازنده‌ تمبک از دیگر هنرمندانی بودند که سال ۸۸ با موسیقی‌دوستان ایران زمین برای همیشه خداحافظی کردند.

سال گذشته برای موسیقی ایران سالی سخت بود؛ اوضاع کلی جامعه به خصوص بعد از خرداد ماه، کنج عزلت گزیدن بسیاری از موزیسین‌های به نام کشور، انصراف فرهاد فخرالدینی از رهبری ارکستر ملی و درگذشت استادان برجسته موسیقی کشور که این سختی را دوچندان کرد. استادانی که نه تنها در زمان حیات مورد بی‌مهری قرار گرفتند بلکه بعد از مرگ هم تنها با پیام‌های تسلیت مسئولان بدرقه شدند. بزرگداشتی هم اگر برگزار شد از سوی شاگردان و اهالی موسیقی بود نه متولیان و داعیه‌داران موسیقی ایران.

منبع: خبرآنلاین

با تقاضا و نیاز روز افزون مردم به موسیقی روز ایران و دنیا هجوم تاسیس کنندگان شبکه های پخش موسیقی از طریق ماهواره های بیگانه غربی رو به فزونی است. شاید گرفتن امتیاز و راه اندازی یک شبکه تلویزیونی ماهواره ای به چند ساعتی بیشتر طول نکشد اما محتوای آن از کجا تامین می شود؟(هر کسی که یه آهنگ خونده واسش سرطانی پخش می کنیم کارش بگیره…) دست چه کسانی در کار است؟(کافرین و ملحدینی که از خدا و جهنم غافلند…) این شبکه ها را چه کسانی هدایت می کنند؟(دست های پنهان بیگانگان + دشمن زبون نفهم + یه مشت گاو چرون غربی …) رقابت و مقایسه در معیار سازنده و متعالی کجاست؟(در تلویزیون دولتی یا همان رسانه ملی شبکه اختصاصی موسیقی ایرانی نداریم، جاش نوحه پخش می کنیم ثوابش بیشتره …)
دولت ایران طی سالهای گذشته هیچ اقدامی برای بهبودی وضعیت پخش و تبلیغات آثار صوتی و تصویری موسیقی ایران انجام نداده است. راستی هنرمندان موسیقی در ایران چگونه بدون حمایت ارگان های دولتی به مردم ایران و دنیا معرفی می شوند؟ …

و اما موسیقی آرش را تمامی شنوندگان موسیقی در جهان شنیدند و جهانی شد، بعضی از بهترین هنرمندان موسیقی ایرانی را نشناختند و مردند. ابوالحسن صبا (موسیقیدان و نوازنده ایرانی) از بتهون (آهنگساز اتریشی) بیشتر ساخته و پرداخته آثار موسیقی و آهنگسازی دارد اما بسیاری از مردم در ایران ” صبا استاد مسلم موسیقی ایرانی ” را نمی شناسند و معنا و مفهوم قطعه زیبای ” زرد ملیجه “  را نمی دانند اما غربی ها فرهنگشان را با آهنگ ” فور الیزه ” اثر بتهون در غالب یک اسباب بازی ساده به بچه های ما می فروشند. (مبارزه با تهاجم فرهنگی)
و ادامه دارد ….

نوشته لیماک پارسا، اسفند هشتاد و هشت خورشیدی ایران

در هنرستان موسیقی ایران هم حتی راهنمایی مشوقانه برای یادگیری انواع سازهای دیگر ارکستر مثل تیمپانی، کنترباس، توبا و … صورت نمی گیرد همه هنرجویان موسیقی می خواهند پیانو، ویلنسل و ویولون یاد بگیرند پس سازهای آلتو و باس بادی مثل ساکسیفون و ترومپت باس را چه کسانی در ارکستر بنوازند؟… هر چند در کارگاه موسیقی هنرستان چنین سازهایی را هم ندیدم. اگر تلویزیون ایران و دیگر رسانه های موثر سمعی و بصری در جهت رشد و ترغیب افکار عمومی این مهم را بر عهده نگیرند به مرور و با گذشت حدود ۳۰ سال دیگر کمتر کسی می داند آن آقایی که جلوی ارکستر موسیقی می ایستد که یه چوب هم به دست دارد چه کاره است؟ ازم پرسیدن اون آقا مبسر کلاس موسیقیه کسی شلوغ نکنه؟ آخه هی دم به دقیقه اون چوب و با عصبانیت به بقیه نشون میده؟!!

با توجه به آمار ثبت شده در وزارت آموزش و پرورش یک شهرستانی در ایران هرگز نمی تواند در شهرش به مدرسه موسیقی برود (تحت نظارت وزارت آموزش و پرورش) و با رفتن به کلاسهای آزاد موسیقی آن هم بدون نظارت صحیح وزارت ارشاد اسلامی بر نحوه عملکرد مدرسان موسیقی هرگز موسیقی را با فشردگی زمان نمی تواند به درستی و با رعایت اصول پایه یاد بگیرد. با شمار اندک واحدهای آموزش موسیقی در سطح هنرستان و دانشگاه که در کل کشور ایران به تعداد انگشتان دست هم نمی رسد انصافا رشد موسیقی خود جوش در ایران بدون تحصیلات عالی در مدرسه موسیقی بد نیست. و ادامه دارد …

حاشیه ها و مرتبط با مطلب مدرسه موسیقی نیمه حرام است!

وقتی می خواستم منابع اینترنتی را مطالعه کنم با ۶ سایت فیلتر شده در صفحه اول گوگل  از طرف دولت ایران مواجع شدم …
بین هزاران سایت و وبلاگ ارگانی و شخصی موسیقی در ایران حتی یک منبع معتبر وغیر از چند مطلب ناقص درباره ساز فاگوت مطلبی پیدا نشد!
آیت الله صافی گلپایگانی در دیدار با خیران مدرسه ساز می فرماید: ساخت مدرسه موسیقی حرام است …
مدرسه موسیقی ورود دختران را به هنرستان موسیقی ممنوع کرده یعنی یادگیری موسیقی برای دختران حرام است!

نوشته لیماک پارسا، اسفند هشتاد و هشت خورشیدی ایران

هنر موسیقی پاپ نه صرفا صد در صد اما برای تامین نیاز حس شنیداری و گرایش موسیقایی مردم تولید می شود و پر دغدغه تر از هر هنر دیگر است و داوران بسیاری دارد که آن را به چالش می کشند. موسیقی پاپ مجاز در ایران آنچنان در بند باید ها و نباید ها و اما و اگرها احاطه شده که با این روند دیگر جایی برای قضاوت مردمی باقی نمی گذارد. در واقع و ناباورانه موسیقی پاپی که به دست مردم می رسد هنر نیست یک دستاورد دست کاری شده با چندین نظر غیر هنری است.

هنر یعنی خلقت نوآورانه ای که اثری همسان ندارد چگونه می شود ماهیت چیزی که تاکنون بین ما نبوده با نا آگاهی عوامانه آن را سلاخی کرد. هنرمند را تایید میکنند هنرش را نمی خواهند، از هنرش استفاده می کنند هنرمندش را نمی خواهند.

جای این همه بدبینی باید ساختار کلی جراحی هنری را کنار گذاشت، هنر موسیقی پاپ مجوز نمی خواهد حمایت عادلانه بس می نماید در کنار مجمعی متخصص از علوم موسیقی که آن را فقط از لحاظ بار فنی هنر موسیقی نمره گذاری کنند. ایرانی خود از فرهنگ ناب چند هزار ساله اش بی بهره نیستند الباقی را می دانند. آنچه که خواندید فقط حرف دل لیماک نیست حقیر به نمایندگی خیل کثیری از هنرمندان موسیقی پاپ نوشتم که سکوتشان درد آورد است، نگاهشان شکایت میکند، اما قلبشان هنوز برای هنر موسیقی پاپ می تپد.

نوشته لیماک پارسا، بهمن هشتاد و هشت خورشیدی ایران

مانع تراشی به عناوین مختلف در لغو مجوز کنسرت ها و عدم صدور مجوز اجرای زنده موسیقی در این سالها و سالهای گذشته به جامعه موسیقی لطمات جبران ناپذیری وارد نموده که به سادگی قابل جبران نیست. سوال: آلبوم موسیقی که با پشت سر گذاشتن مراحل پروانه انتشار، مجوز انتشار و پخش دارد به علت عدم صلاحیت هنرمند و یا هنرمندان تایید شده، مجوز کنسرت نمی گیرد و یا بعد از صدور مجوز با سلب اجازه ها و صدها هماهنگی انجام شده بدون توضیحی مجوز کنسرت لغو می شود؟

نمی خواهم به جزئیات اشاره کنم اما زمان دکتر مهاجرانی وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد بهترین زمان اجرای کنسرت های موسیقی در ایران بود. این زمان نه چندان طولانی یک کارنامه موفق برای اجرای کنسرت در ایران و کمکی شایان در رشد و کسب تجاربی ارزنده در مسیر اجرای کنسرت برای هنرمندان موسیقی کشور بود.

پاسخ به این سولات سخت نیست، نگرانی ها کم نیست ولی رکود وضعیت موسیقی ایران با این اوضاع امری عادی است.

نوشته لیماک پارسا، بهمن هشتاد و هشت خورشیدی ایران

پیامدهای بی توجهی به تولید موسیقی زیرزمینی آثار برجسته خیلی از هنرمندان موسیقی را در پس کوچه و بازار نمایان کرد هر چند به اجرای عمومی در نیامد اما جایگاه خود را بین مردم تثبیت کرد.

پیرامون موسیقی زیرزمینی و مشکلات آن باید به جای موانعی که وزارت ارشاد برای اخذ مجوز آلبوم های موسیقی و اجرای کنسرت در این سالها که بی وقفه و بی ثمر باعث عدم ترویج و رشد موسیقی بوده و هست، حمایت و احقاق حقوق از دست رفته جامعه موسیقی را برای ثبات و رشد موسیقی ایران بر عهده بگیرد.

تولید موسیقی زیرزمینی تا کی؟ …

نوشته لیماک پارسا، اسفند هشتاد و هشت خورشیدی ایران

در راستای حفظ و ترویج آثار موسیقایی، موسیقی ملی، موسیقی سنتی ایرانی، موسیقی پاپ  و مردمی از شرکتهای فرهنگی هنری فعال در زمینه تولید و پخش آثار موسیقی تقاضا دارم، با پیگیری های مستمر و مداومتی دلسوزانه در جهت بهبود وضعیت انتشار آلبوم های موسیقی با مسئولان مربوطه به رایزنی در مورد وضعیت نا بسامان موسیقی کشور نشسته و با حمایت اساتید موسیقی و استعداد های فراوان نوآور، مسیری هموار و آینده ای امیدوار کننده را مهیا سازید.

باید در وحدتی ملی، یکپارچه در کلام، شفاف و کارساز با مسئولان محترم موسیقی جهت یافتن راهکارهایی سازنده، اهم مسائل و مشکلات را به چالش بکشیم، زیر ساختارها را بررسی کنیم، دوباره بسازیم تا راه حلی مناسب ارائه کنیم.

مهر سکوت موسیقیدانان کشور، رکود وضعیت عمومی و اقتصادی و افت درجه کیفی و کمی موسیقی از سه دهه پیش تا کنون نشان از کم لطفی و عدم حمایت از این قشر مهجور است.

نامه ای با همین مضمون برای برگزاری جلسه موضوع فوق الذکر به دفتر محترم ریاست جمهوری تسلیم شده است. با امید به لطف پروردگار و همبستگی جامعه موسیقی آرزومند تشویق، حمایت و همیاری مسئولان موسیقی هستیم.

————————————————————————————

خواهشمندم نظرات خود را بدون عناد ورزی با شخص یا شرکت موسیقی عنایت بفرمایید.

نوشته لیماک پارسا، بهمن هشتاد و هشت خورشیدی ایران