سال ۸۸ برای موسیقی ایران سالی سخت بود و درگذشت استادان برجسته موسیقی کشور این سختی را دوچندان کرد. سال ۸۸ برای موسیقی ایران پر رنج و داغ بود. در سال گذشته نهتنها اوضاع موسیقی کشورمان چندان بدحال بود که بزرگترین فستیوال بینالمللی موسیقیمان (جشنواره موسیقی فجر) در بینظمترین و بیرونقترین حالت ممکن برگزار شد، بلکه فوت بزرگان موسیقی در سراسر کشور هم بر این بدحالی دامن زد و دنیای موسیقیمان را داغدار کرد.
پرویز مشکاتیان، فرامرز پایور، شهریار فریوسفی و فرمان بهبود جمعی از اهالی موسیقی بودند که در خاک آرمیدند.
سال ۸۸ با فوت استاد محمدحسین کیانی، شاهنامهخوان شاخص و پیشکسوت منطقه قشقایی در ۱۰۸ سالگی آغاز شد. خرداد ماه قادر عبدالهزاده معروف به «قال مهره» از نوازندگان چیرهدست کردستان از دنیا رفت.
اوایل تابستان درگذشت شهریار فریوسفی، نوازنده تار و سهتار، جامعه هنری کشور را داغدار کرد. او متولد ۱۳۳۵بود و در طول زندگی هنریاش نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، هوشنگ ظریف و جلیل شهناز درس آموخته بود.
مرداد ماه سال گذشته محمدرضا کاکاوندی یکی از اعضای کانون سازندگان ساز در سانحه هوایی هواپیمایی کاسپین جان باخت. کاکاوندی سازنده ساز کمانچه بود که در سال ۱۳۸۲ در هجدهمین جشنواره موسیقی فجر در بین نوازندگان و سازندگان کمانچه، ساز خود را به عنوان یک کمانچه برگزیده مطرح کرد و لوح افتخار را به خود اختصاص داد.
در همان ایام ادامه نوشته »
پخش موسیقی در شبکه اختصاصی موسیقی تلویزیون ایران بی حرمتی به چه افراد و یا گروه خاصی محسوب می شود؟ جای یک شبکه اختصاصی برای موسیقی آنچنان خالیست که حتی بعضی از افراد مذهبی هم در خانه هاشان برای شنیدن موسیقی روز از ماهواره های غربی تغذیه می شوند.تاسیس و راه اندازی یک شبکه مستقل موسیقی ایرانی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی و جدا از سایر شبکه های فعال در سازمان لطمعه ای به ساحت عزیزان از دست رفته و خانواده هایی که تمایل به شنیدن موسیقی ندارند نخواهد زد و بی حرمتی به حریم مقدس خانواده های شهدای عزیزمان نخواهد شد هر جند موسیقی نوعی نوازش و تعلیم روح و روان است و در کالبد و ماهیت اصلی اش بی حرمتی معنی ندارد.
با تقاضا و نیاز روز افزون مردم به موسیقی روز ایران و دنیا هجوم تاسیس کنندگان شبکه های پخش موسیقی از طریق ماهواره های بیگانه غربی رو به فزونی است. شاید گرفتن امتیاز و راه اندازی یک شبکه تلویزیونی ماهواره ای به چند ساعتی بیشتر طول نکشد اما محتوای آن از کجا تامین می شود؟(هر کسی که یه آهنگ خونده واسش سرطانی پخش می کنیم کارش بگیره…) دست چه کسانی در کار است؟(کافرین و ملحدینی که از خدا و جهنم غافلند…) این شبکه ها را چه کسانی هدایت می کنند؟(دست های پنهان بیگانگان + دشمن زبون نفهم + یه مشت گاو چرون غربی …) رقابت و مقایسه در معیار سازنده و متعالی کجاست؟(در تلویزیون دولتی یا همان رسانه ملی شبکه اختصاصی موسیقی ایرانی نداریم، جاش نوحه پخش می کنیم ثوابش بیشتره …)
دولت ایران طی سالهای گذشته هیچ اقدامی برای بهبودی وضعیت پخش و تبلیغات آثار صوتی و تصویری موسیقی ایران انجام نداده است. راستی هنرمندان موسیقی در ایران چگونه بدون حمایت ارگان های دولتی به مردم ایران و دنیا معرفی می شوند؟ …
و اما موسیقی آرش را ادامه نوشته »
مدرسه موسیقی و موسیقی در مدارس ایران نیمه حرام است. موسیقی چه هنری است که حتی در مدارس ایران به یادگیری نام هفت نت آن هم اشاره ای نمی کنند، اگر موسیقی در مدرسه حرام است مرکز موسیقی صدا و سیما، هنرستان موسیقی و دانشگاه موسیقی که هست، پس موسیقی در مدرسه حرام نیست حال اگر کودکی در مقطع ابتدایی استعداد موسیقی اش را به خانواده اش بشناساند معلم راهنمای او در مدرسه از موسیقی چیزی نمی داند که راهنمای وی باشد و یا خانواده کودک حتی نمی دانند به غیر از ارگ و سنتور سازهای خوش صدای دیگری هم هستند که می توان آنها را هم آموخت. هورن هست ! ابوا هست ! فاگوت هست! … در واقع حتی نمی دانند ساز فاگوت چه شکلی و یا اصلا سازی به این نام هست!!! …
در هنرستان موسیقی ایران هم حتی راهنمایی مشوقانه برای یادگیری انواع سازهای دیگر ارکستر مثل تیمپانی، کنترباس، توبا و … صورت نمی گیرد همه هنرجویان موسیقی می خواهند پیانو، ویلنسل و ویولون یاد بگیرند پس سازهای آلتو و باس بادی مثل ساکسیفون و ترومپت باس را چه کسانی در ارکستر بنوازند؟… هر چند در کارگاه موسیقی هنرستان چنین سازهایی را هم ندیدم. اگر تلویزیون ایران و دیگر رسانه های موثر سمعی و بصری در جهت رشد و ترغیب افکار عمومی این مهم را بر عهده نگیرند به مرور و با گذشت حدود ۳۰ سال دیگر کمتر کسی می داند آن آقایی که جلوی ارکستر موسیقی می ایستد که یه چوب هم به دست دارد چه کاره است؟ ازم پرسیدن اون آقا مبسر کلاس موسیقیه کسی شلوغ نکنه؟ آخه هی دم به دقیقه اون چوب و با عصبانیت به بقیه نشون میده؟!!
با توجه به آمار ثبت شده در وزارت آموزش و پرورش یک شهرستانی در ایران هرگز نمی تواند در شهرش به مدرسه موسیقی برود (تحت نظارت وزارت آموزش و پرورش) و با رفتن به کلاسهای آزاد موسیقی آن هم بدون نظارت صحیح وزارت ارشاد اسلامی بر نحوه عملکرد مدرسان موسیقی هرگز موسیقی را با فشردگی زمان نمی تواند به درستی و با رعایت اصول پایه یاد بگیرد. با شمار اندک واحدهای آموزش موسیقی در سطح هنرستان و دانشگاه که در کل کشور ایران به تعداد انگشتان دست هم نمی رسد انصافا رشد موسیقی خود جوش در ایران بدون تحصیلات عالی در مدرسه موسیقی بد نیست ادامه نوشته »
